Na początku grudnia 2011 nic nie zapowiadało typowo mroźnej, śnieżnej i górskiej zimy. Jednak kilka dni później spadł śnieg. Utworzyła się pokrywa śnieżna i w Karkonoszach trzeba uważać na warunki atmosferyczne i komunikaty lawinowe. Warstwy śniegu nie biją rekordów Guinessa, ale wiadomo – góry to góry. Należy podchodzić do nich z dystansem.

W powietrzu można już wyczuć nutę zdenerwowania i zaniepokojenia przed nieuchronnie zbliżającą się sesją. Co zrobić, żeby – po wszystkim – w dalszym ciągu wiedzieć jak się nazywamy? Wykorzystaj nasze miasto i pomiędzy kolejnymi stosami przerzucanych kserówek zorganizuj miejską wędrówkę, którą na co dzień masz na wyciągnięcie ręki.

Jakie są pierwsze skojarzenia z Kijowem i Ukrainą w ogóle? Bieda, koszmarne drogi, autorytarne rządy Janukowycza, blokowiska, wszechobecne ślady komunizmu. Ewentualnie, średniowieczne cerkwie bijące po oczach kontrastując z betonowym pejzażem. Cóż, rzeczywistość współczesnego Kijowa nie do końca pokrywa się z takim wizerunkiem.

Okres sylwestrowo-karnawałowy jest bardzo dobrym czasem, żeby przemyśleć istotę działania zegarka i przesuwania wskazówek. Warto sobie odpowiedzieć na pytanie, jak to możliwe, że na drugim końcu świata na wyświetlaczach pojawiają się zupełnie inne godziny niż u nas, a kalendarze niekoniecznie są na tej samej stronie? Pewien artykuł, który ostatnio przeczytałem, zainspirował mnie, żeby na sylwestra i kwestię mijania roku za rokiem, spojrzeć właśnie od tej podróżniczej strony mocy.

Bożonarodzeniowe tradycje związane są również z jarmarkami świątecznymi. W szczególności są one charakterystyczne dla Niemiec. Jednym z bardziej znanych jest Weihnachtsmarkt organizowany na berlińskim Placu Operowym.

Polskie Tatry stały się tak bogate turystycznie, że z roku na rok przybywa tam coraz więcej turystów. Jednak w takich miesiącach jak wrzesień czy październik, kiedy jest już po wakacyjnym sezonie, a góry pokrywają jesienne barwy, możemy znaleźć miejsce tylko dla siebie. Na dotychczas „zapchanych” szlakach, kolejki na szczyty w Tatrach Wysokich stają się coraz krótsze. Zapraszam do wzniesienia się ponad chmury i wejścia na najwyższy szczyt Polski jeszcze przez pojawieniem się na stokach, kochających zimę, narciarzy.

Piękne góry. Łagodny, ale często zaskakujący krajobraz. Stare cerkwie. Pozostawione osady, opuszczone grodziska. Zarośnięte cmentarze, nieprzetarte szlaki. Ślady niedźwiedzi i widok lecącego gdzieś w oddali drapieżnego orła. Bez mapy i kompasu ani rusz!