Myślę, że dzięki temu niezwykłemu wieczorowi jaki spędziłam z Edytą Geppert i jej piosenkami, udało mi się choć przez chwilę pobyć w jej świecie i trochę bardziej go zrozumieć. Jest to świat tajemniczy, gdzie czas zdaje się nie mieć znaczenia, świat prawdziwej artystki, wolny od reguł rządzących współczesnym show- biznesem.

O Edycie Geppert, wiedziałam tyle co każdy z nas. Z łatwością zanuciłabym znaną wszystkim piosenkę „Och, życie kocham cię nad życie”, lub „Psie smutki” z ukochanego, dziecięcego filmu o Panu Kleksie. Podanie większej ilości informacji na temat piosenek, lub życia artystki, sprawiłyby mi nie lada problem. Dopiero zdobycie biletu na jeden z jej koncertów i pomysł przeprowadzenia wywiadu zachęciły mnie do poszperania w Internecie i poczytania trochę o piosenkarce. Znalezione tam informacje utwierdziły mnie w przekonaniu, iż na koncert najlepiej zabrać porządną paczkę chusteczek i zrezygnować z jakiegokolwiek wywiadu.

W mojej wyobrażani, powstał portret kobiety smutnej, ubranej w czerń, śpiewającej nostalgiczne, refleksyjne piosenki. Zauważyłam też, że Geppert nie przepada za dziennikarzami. Rzadko udziela wywiadów, tłumacząc, że nie chce mówić „byle czego, byle jak”. Postanowiłam, więc odpuścić…
To, co ujrzałam na scenie przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Trudno opisać bijącą od artystki siłę i radość, której nie zdołał przyćmić nawet ciemny strój. Publiczność podczas koncertu bawiła się wyśmienicie wystukując dłońmi rytm wielu piosenek, przy których pani Edyta nie odmówiła sobie zatańczyć. Repertuar był tak zróżnicowany, że każdy mógł odnaleźć coś dla siebie. Od niezwykle mądrych, wzruszających piosenek, do tekstów śmiesznych, kabaretowych. Czułam, że artystka chce mi coś przekazać poprzez swoje utwory. Czasem opowiadała krótką historię pełną znakomitego humoru, a czasem zwierzała się nam z najskrytszych marzeń i własnych doświadczeń. Choć głos był tu tylko narzędziem, nie sposób go pominąć. Dawno nie słyszałam tak silnego, pięknego wokalu i miałam wrażenie, że w miarę trwania koncertu staje się on coraz piękniejszy.

Myślę, że dzięki temu niezwykłemu wieczorowi jaki spędziłam z Edytą Geppert i jej piosenkami, udało mi się choć przez chwilę pobyć w jej świecie i trochę bardziej
go zrozumieć. Jest to świat tajemniczy, gdzie czas zdaje się nie mieć znaczenia, świat prawdziwej artystki, wolny od reguł rządzących współczesnym show- biznesem. Koncerty na których dotąd miałam okazję być, dostarczyły mi sporej dawki rozrywki, koncert Edyty Geppert prócz doskonałej zabawy, dał mi też poczucie obcowania ze sztuką. Słowo, gest, ruch sceniczny, gra świateł i dźwięków, wszystko to złożyło się na znakomite dzieło sztuki.

Po koncercie, nie żałowałam, że nie poprosiłam o wywiad. To, co wydarzyło się na scenie nie wymagało komentarza. Miałam wrażenie, że podczas występu piosenkarka powiedziała wszystko, co miała ochotę powiedzieć tego wieczoru.

Dla mnie to ideał artysty, który poprzez swoją pracę opowiada ludziom o sobie, o tym, co ważne, a przy tym pozostawia też pewien obszar niedopowiedzeń i enigmatyczności. Ideał, który ma oczywiście swoje „dziwactwa”  (któż ich nie ma), ale po jakimś czasie zaczynamy rozumieć, że są one w pełni uzasadnione, a bez nich artysta nie byłby już tym samym artystą. Czarny strój pozwolił mi się skupić na tym, co najważniejsze - na słowach i muzyce.

Wracam czasem, do jej piosenek, ale z przykrością stwierdzam, że czegoś mi brakuje, „trudno zadowolić się reprodukcją, gdy obcowało się z oryginałem”.

Elżbieta Stachowiak

fot. Andrzej Świetlik