Kobieta musi sobie radzić, bo w życiu zawsze ma pod górkę. Przynajmniej ta górka zdaje się być większa od tej, piętrzącej się przed mężczyznami. Mężczyźni bowiem widzą przed sobą taką Śnieżkę (1602 m n.p.m.), kobiety zaś jakiś konkretny ośmiotysięcznik. A jeśli do tego żyją na przedmieściach Stanów Zjednoczonych Ameryki w latach 60-tych ubiegłego stulecia i są czarnoskóre, to wirtualny nauczyciel geografii wskazuje na mapie pasmo górskie gdzieś w Nepalu.

Historia, o której mowa dzieje się w epoce pełnej kwiecistych, rozkloszowanych sukienek, natapirowanych włosów, fartuszków przywdziewanych dla pozoru i konkursów na najlepszą tartę czekoladową, która, jak ukażą kolejne minuty filmu, stanie się przedmiotem  mającego nastąpić skandalu. Obok tego kolorowego świata z katalogu dla żon idealnych, są dzieci, nianie i ich dramaty. Tytułowe „Służące”(The Help) robią wszystko, od sprzątania, robienia zakupów, gotowania, prasowania, po opiekę nad dziećmi, o których rodzice zajęci chęcią zrobienia wrażenia na sąsiadach równo przystrzyżonym trawnikiem, zdają się nie pamiętać. Służące są dla nich jak matki, wychowują je, dbają o nie i pomagają uwierzyć we własną wartość, mawiając: „Jesteś dobra, jesteś mądra, jesteś ważna”.

Panie z Jackson w stanie Missisipi żyją pod dyktando konwenansów i wytycznych niejakiej Hilly Holbrook (Bryce Dallas Howard, znana z Osady i Terminatora: Ocalenie), która ustala, kto i co w towarzystwie znaleźć się może. Wyklucza Celię Foote. W jej świecie i toalecie nie ma miejsca dla Minnie Jackson- służącej, która ma charakter, charyzmę i przysłowiowe jaja. Minnie (zdobywczyni Złotego Globu za tę rolę i moim skromnym zdaniem, pretendentka do Oscara - Octavia Spencer) i jej przyjaciółka Aibillien (Viola Davis, Noce w Rodanthe), która straciła swojego syna i prócz bohaterki jest w tej historii narratorem, reprezentują problemy wszystkich czarnoskórych kobiet, które w tamtym okresie pracowały w domach białych. Są one poniżane, traktowane z góry, w imię segregacji rasowej na poziomie lokalnym, nie mogą korzystać z toalet w domach swoich państwa. Chcesz do WC? Idź do szopy na dworze. A jeśli pada deszcz? To biegnij.

Takie myślenie oraz „inicjatywa sanitarna” prędko i soczyście zemści się na Hilly i innych pannach z Ligi Kobiet. „Trup” w postaci muszli klozetowych ścielić się będzie gęsto. Bowiem „Służące”, gdy poczują, że lepiej nie będzie, za namową Eugenii "Skeeter" Phelan (Emma Stone) początkującej dziennikarki, która zaczyna pracę w lokalnej gazecie, prowadząc rubrykę dla gospodyń domowych, opowiedzą, co czują, jak żyje się wśród pogardy i oszkalowań, i co naprawdę myślą o swoich pracodawcach. Wstydliwe sekrety, opinie, historie, o których na głos nikt nie mówi, przez lata tłumione cierpienie, wszystko to znajdzie swoje miejsce w książce, która wywoła istną sensację.

Książka Skeeter będzie czytana wszędzie i przez wszystkich, wywołując u głównych zainteresowanych palpitacje serca i rumieniec wstydu. Sama Eugenia jest postacią wyzwoloną, jak na swoje czasy. Po studiach chce zostać pisarką, wierzy w wielkie autorytety i sprawiedliwość. Tworząc swoją publikację, zmierzyła się nie tylko z problemami czarnoskórych pomocy domowych, ale także z sekretami swojej własnej rodziny.

Scenarzystą i reżyserem jest Tate Taylor, który doskonale wie, co to estetyka obrazu i dźwięku. Jest to dla mnie dzieło kompletne, skrojone na miarę i dopracowane, ale nie w mdły i idealny sposób. Scenariusz powstał na kanwie powieści Kathryn Stockett o tym samym tytule, która stała się bestsellerem na całym świecie. Film jest piękny, doskonale oddaje nastroje tamtych czasów, nie tylko ze względu na przywoływanie rzeczywistych wydarzeń, scenografię i kostiumy, ale przede wszystkim dzięki przekonującym kreacjom aktorskiego zespołu. Mimo poważnego, ważnego tematu i wielu wzruszających momentów, w obrazie nie brakuje zabawnych perypetii i pewnej lekkości w snuciu opowieści, co sprawia, że oglądałam go z wielką przyjemnością. Sztuczne zachowania idealnych gospodyń domowych kontra szczere dusze tytułowych bohaterek splątanych uniformem pokojówek. Pokazanie problemu z innej perspektywy pozwoliło jednym rozwinąć skrzydła, przekonać się o swojej wartości i odwadze, innym zasadziło słusznego kopa i pokazało, że należy postępować tak, jak chciałoby się być samemu traktowanym, nade wszystko zaś zmieniło życia wszystkich obecnych w opowieści. Na koniec parafraza mądrości życiowej, która przyszła mi do głowy, w trakcie oglądania filmu: ten, kto to nie jest miły dla „Służących”, nie jest też dobrym człowiekiem. Film z ręką na sercu polecam!

Kasia Kęsicka

Źródło zdjęcia: materiały prasowe z oficjalnej strony filmu